Den Haag, 12 augustus 2008
De bezorgdheid van bahá’ís wereldwijd over het lot van hun medegelovigen in Iran heeft een nieuw hoogtepunt bereikt sinds de arrestatie, drie maanden geleden, van de "Vrienden in Iran" - de zeven bahá’ís die de aangelegenheden van de 300.000 bahá’ís in Iran coördineren. Berichtgeving in door de regering gecontroleerde media bewijst dat de autoriteiten de massamedia trachten te gebruiken om beschuldigingen te verspreiden omtrent de betrokkenheid van de zeven gevangenen bij subversieve activiteiten, en om aan deze bahá’ís nog steeds elke toegang tot juridische bijstand te onthouden door persoonlijke aanvallen op mevrouw Shirin Ebadi, de bekende Iraanse mensenrechten¬advocaat en Nobelprijswinnaar, die zich samen met haar collega’s bereid heeft verklaard de bahá’ís te verdedigen.
Intussen worden bahá’ís in heel Iran geterroriseerd door een steeds sterkere golf van geweld die zich in afgelopen weken uitbreidde naar brandstichting van hun huizen en eigendommen. (Zie "Arsonists in Iran Target Bahá’í Homes, Vehicles", http://news.bahai.org/story/645). Zij worden nog steeds gedemoniseerd middels een niet aflatende propagandacampagne in de massamedia die nu al drie jaar duurt; zij worden zonder vorm van proces gearresteerd; ondergaan opsluiting, ondervragingen en huiszoekingen; hun middelen van bestaan worden hen ontnomen; zij worden uitgesloten van de landelijke instellingen voor hoger onderwijs, belasterd vanaf preekstoelen, en beledigd in hun schoolklassen. Hun begraafplaatsen worden systematisch vernield en de graven van hun geliefden onteerd.
Deze laatste ontwikkelingen zijn vooral verontrustend als men ze bekijkt in het licht van een gevestigd patroon, waarbij de autoriteiten valse verklaringen over de bahá'ís afleggen of genereren, en vervolgens deze onwaarheden en onjuiste voorstellingen doelbewust herhalen en wijd en zijd verspreiden om ze geloofwaardigheid te geven. De bedoeling is ongetwijfeld om haat en wantrouwen jegens de bahá’ís aan te wakkeren om zo bij het grote publiek een sfeer te creëren waarin schandalige schendingen van de mensenrechten van bahá’ís worden vergoelijkt of niet onderzocht. Na zelf al het mogelijke gedaan te hebben om de bevolking op te stoken, gaven de autoriteiten bovendien op slinkse wijze aan de bahá’ís te verstaan dat zij hen niet zullen kunnen beschermen ingeval van een gewelduitbarsting van de bevolking.
In de eerste van de meest recente reeks opruiende nieuwsartikelen, gepubliceerd in Iraanse door de staat gecontroleerde media, wordt beweerd dat de zeven bahá’í-gevangenen hadden "bekend" leiding te geven aan een illegale organisatie die banden heeft met Israël – een flagrante verdraaiing van feiten die door de Internationale Bahá’í-gemeenschap categorisch is ontkend. (Zie “Bahá’ís reject allegations of subversive activity in Iran”, http://news.bahai.org/story/648).
Enkele dagen later, zodra publiekelijk bekend werd dat mevrouw Shirin Ebadi en haar collega's bereid waren om de juridische verdediging van de gevangenen op zich te nemen, publiceerden diezelfde media verdachtmakingen in verband met een dankbetuiging van de bahá’í-gemeenschap in Iran aan mevrouw Shirin Ebadi's organisatie. Het artikel stelt: "In een brief aan Shirin Ebadi dankte het Centrum van het Zionistisch Bahaisme in Israël haar voor het organiseren van een persconferentie over ‘Recht op onderwijs’, dit beschouwend als een teken van ‘goede wil’, 'oprechtheid' en ‘moed’ van Shirin Ebadi en haar collega’s", en omschrijft mevrouw Ebadi's inspanningen om de rechten van bahá’í universiteitstudenten te verdedigen als "verdacht".
Onmiddellijk volgend op deze publicatie verscheen in de Iraanse pers het bericht dat de dochter van mevrouw Ebadi een bahá’í is. Bahá’ís verbergen het feit dat zij bahá’í zijn niet; als mevrouw Ebadi's dochter bahá’í zou zijn, dan zou zij dit zeggen. Mevrouw Ebadi en haar dochter hebben dit ten stelligste ontkend en de Internationale Bahá’í-gemeenschap bevestigt dat zij geen lid is van een bahá’í-gemeenschap, waar ook ter wereld.
Overduidelijk gaat het hier om de intentie irrationele angsten en vooroordelen aan te wakkeren. Dit is weer een ander voorbeeld van een bekende tactiek die de autoriteiten in Iran toepassen: personen en groepen die ten voordele van de bahá’ís spreken worden onvermijdelijk blootgesteld aan publieke laster en andere vormen van intimidatie. De bahá’ís voelen zich bemoedigd door het feit dat steeds meer personen en groepen in Iran het voor hen opnemen en moedig zulke pressie het hoofd bieden.
De onbeschaamde poging om de open relatie tussen het Hoofd van het Bahá’í-geloof en de bahá’ís in Iran te verdraaien tot een samenzwering, waarbij de Vrienden in Iran worden neergezet als een geheime organisatie die instructies van Israël ontvangt, is absurd, evenals het artikel waarin mevrouw Ebadi wordt belasterd door daarin te verwijzen naar "zionisten" die "zo hard gewerkt hebben om haar de Nobelprijs te geven".
Ondanks de aanhoudende beschuldiging dat de bahá’ís zionistische agenten zouden zijn, hebben de Iraanse autoriteiten altijd geweten dat het internationale hoofdkwartier van het Geloof in Haifa gevestigd is, als een gevolg van een reeks verbanningen die door de Perzische en Ottomaanse autoriteiten zelf aan Bahá’u’lláh waren opgelegd, meer dan driekwart eeuw voor de oprichting van de staat Israël.
In het artikel over de dankbetuiging aan mevrouw Ebadi's organisatie wordt de persconferentie waarnaar verwezen wordt, volkomen verkeerd geïnterpreteerd. Feitelijk betrof dit een bijeenkomst, op 2 oktober 2007, georganiseerd door het Defenders of Human Rights Centre, met het doel bekendheid te geven aan de benarde toestand van al diegenen aan wie de toegang tot onderwijs ontzegd is. De bahá’ís waren slechts een van de vele groepen wier situatie in de aandacht stond. De bahá’í-afgevaardigde gaf een presentatie van 5 á 10 minuten waarin zij de moeilijke omstandigheden beschreef van bahá’í-studenten aan wie hardnekkig hoger onderwijs wordt onthouden. Journalisten uit binnen- en buitenland versloegen deze bijeenkomst.
Zó geraakt waren de Vrienden in Iran door deze mijlpaal in de lange lijdensgeschiedenis van de bahá’ís in hun land, dat zij naar het Hoofd van hun Geloof, het Universele Huis van Gerechtigheid, schreven en een uiteenzetting gaven van deze gebeurtenis. Het is geenszins ongebruikelijk dat de Vrienden in Iran met het Universele Huis van Gerechtigheid over zulke zaken communiceren of dat het Universele Huis met bemoediging en raad antwoordt.
Op 21 november 2007 zond het Universele Huis van Gerechtigheid een antwoord, waarin de Vrienden in Iran werden aangemoedigd te onderzoeken of er contacten mogelijk zouden zijn met andere Iraanse personen en organisaties die sympathiek staan tegenover het lot van de bahá’ís, en om door te gaan met de pogingen om juridische vertegenwoordiging voor de bahá’í-studenten te bewerkstelligen. Het Universele Huis van Gerechtigheid moedigde hen ook aan de dank van de Iraanse bahá’ís aan het Defenders of Human Rights Center over te brengen.
De Iraanse overheid grijpt elke gelegenheid aan om de bahá’ís te stigmatiseren en om vervolgens, in de giftige atmosfeer die zij zelf heeft gecreëerd, naar believen iemand in diskrediet te brengen door de beschuldiging dat hij of zij bahá’í is. Mevrouw Ebadi is niet de eerste persoon op wie deze tactiek is toegepast. Als advocaat verdedigt mevrouw Ebadi personen en groeperingen van verschillende achtergronden; dit betekent niet dat zij noodzakelijkerwijs hun opvattingen deelt. Wat proberen de door de staat gecontroleerde media dan te insinueren met de bewering dat haar dochter bahá’í is? (zie "Iranian media attacks on Baha'is and Nobel Prize Winner Shirin Ebadi seek to stir “irrational fears and prejudices” ", http://news.bahai.org/story/650)
Meer informatie:
- http://bic.org/statements-and-reports/featured/Iran-Intensifies-Disinformation.htm
Algemeen:
- http://bahai.org/persecution/iran
- http://www.iranhrdc.org/httpdocs/English/homepage.htm
