Bahá’í-denkbeeld: eenheid van twee mensen

Het echtpaar bij de bahá’í-tempel van Noord-Amerika (1965)

Ze trouwden in 1965 toen het in Amerikaanse Zuidstaten gewoonlijk niet werd geaccepteerd dat blank en zwart op één kussen sliepen. Maar Jack and Farzaneh Guillebeaux wisten dat een interraciaal huwelijk in Gods nieuwe tijd een verdienste voor de samenleving was. Farnazeh was uit Iran gekomen. Ze trouwde met Jack in een zaaltje van de YMCA in Ashville, met onder de aanwezigen lui die zo’n zwart-witte trouwerij wel eens met eigen ogen wilden zien.

Nogmaals bij de bahá’í-tempel (2011)

Op straat werden ze nagekeken en ze gaven elkaar stevig een arm. Samen wisten ze dat ze het vooroordeel van hun medemensen konden bestrijden met hun zichtbaar geluk. Ze zagen dat mensen uiteindelijk anders naar hun keken. Jack: “Vooroordeel berust op onwetendheid. Stellen uit twee rassen en interraciale kinderen (ze hebben er twee) helpen het land voorwaarts.”

Toen de Guillebeaux’s een openbaar feestje gaven, bleek dat ze meegeholpen hadden aan de verandering van Amerika. Iedereen schudde hen de hand, en de gemeente bood excuses aan dat ze in 1965 had geweigerd om het zwart-witte stel in de echt te verbinden.

Bron: http://www.bahai.us/2011/10/12/jack-and-farzaneh-guillebeaux