Verenigde Staten: beeldverhaal van de Tempel van Licht
Aan de “Bahá’í Temple” van Noord-Amerika is een boek gewijd, met oude en nieuwe foto’s over opzet en geschiedenis van het gebouw. De eerste gedachte in de Verenigde Staten aan een gebedshuis voor het nieuwe wereldgeloof uit het oosten ontstond in een groep gefascineerde burgers van Chicago. In het kader van de “World’s Columbian Exhibition” van 1893 had er ook voor het eerst een “Wereldvergadering van Religies” plaatsgevonden. Daar werd over de komst van Bahá’u’lláh gesproken, de Heer van nieuwe tijden. Ook werden er foto’s getoond van de eerste bahá’í-tempel in de wereld. Die stond in Ashgabat, Turkmenistan, 30 km ten noorden van de Perzische grens, in de destijds beschermende territoriale sfeer van Tsaristisch Rusland. In Perzië, het land van de Báb en Bahá’u’lláh, werd de na-islamitische geloofsvernieuwing toen al door de moskeemacht onderdrukt.
Een halve eeuw volharding
Tien jaar later, in 1903, vroeg een handvol bahá’ís een bouwvergunning aan voor een tempel in het oeverstadje Wilmette aan het Michiganmeer. Op de nationale conventie van de bahá’ís in de V.S. werd in 1920 Jean-Baptiste Louis Bourgeois, een Canadese architect (1856-1930), als leidend bouwmeester gekozen. Hij wijdde de laatste tien jaar van zijn leven aan de constructie van het ornamentrijke project uit leliewit gietbeton en aan de moeizame financiering door giften en nalatenschappen. Alleen bahá’ís mogen immers Gods religie van geldmiddelen voorzien, en dat waren aanvankelijk slechts weinigen. Na twee wereldoorlogen en de Grote Depressie van de jaren dertig was het tempelproject in 1953 goddank gerealiseerd.
De ceremoniële opening vond plaats op 1 mei van dat jaar. Eregasten waren de toenmalige Behoeder van de Bahá’í-wereldgemeenschap, Shoghi Effendi, diens Canadese echtgenote Mary Sutherland Maxwell (Ruhiyyih Khanum) en de toen 91-jarige Corinne Knight True (1861-1961) die na het verlies van de helft van haar acht kinderen de troostende weg naar Bahá’u’lláh had gevonden. Op hoge leeftijd werd zij om haar inspirerende geest tot “Hand van de Zaak van God” benoemd.
De Bahá’í-tempel behoort intussen tot de “Images of America”- bewonderd en vereerd om zijn schoonheid en inbedding in vlekkeloos onderhouden tuinen aan een beroemd geworden wegcurve.
Een stenen ochtendlicht van de tijd
Een eeuw geleden, tijdens zijn “Luminous Journey” (1911-1913), had ‘Abdu’l-Bahá de hoeksteen van het project in Wilmette gelegd. Hij verbleef in die dagen (voorjaar 1912) onder de bahá’ís in het nabije Chicago. De auteur van het boek is Candance Moore Hill van de Universiteit van Michigan. Zij wil laten zien dat “dit heilige gebouw de gehele mensheid welkom heet en zijn nabuurschap omhelst”.
Met het oog op de reizen van ‘Abdu’l-Bahá naar West-Europa en Noord-Amerika is de “Temple of Light” in Wilmette de laatste jaren prijsgekroond gerestaureerd. Thans wonen in Wilmette (Ill.) bijna 27.000 inwoners en geldt de plaats als een van de aardigste plekken in de V.S. “om kinderen te laten opgroeien”. De Bahá’í-tempel is er het beroemde baken. De Britse historicus Arnold Toynbee zag erin “een teken van de toekomst”. Een van de vele bezoekers van de tempel liet onlangs op internet weten: “Er zitten zoveel vormen en patronen in dat je er voor altijd eeuwig zou moeten verblijven om het aantal wiskundige ideeën ervan te becijferen.”
Flaptekst van “Bahá’í Temple”: ‘No one who has driven far enough north on Sheridan Road to round the curve at Wilmette Harbor will ever forget the glorious impact of the Baha'i House of Worship. Rising from the formal gardens, tree lined walks and lawns that necklace it, the "Great Bell" is a marvel of graceful architecture, a lace fantasy to concrete reality for the comfort of those who pray and meditate in the echoing space under its dome.’ - Het boek is verschenen bij uitgever “Arcadia” en op internet verkrijgbaar.
Hoe worden de activiteiten van de Nederlandse bahá'ís gefinancierd?
