Herstel van een verscholen Tuin in Israël

Het Paradijs van de balling Bahá’ú’lláh 
    
In 1875 – acht jaar na de opsluiting van Bahá’u’lláh in de toenmalige Ottomaanse strafkolonie Akka – had zijn zoon Abbas, genaamd ‘Abdu’l-Bahá, een tuin laten aanleggen in het voorland van de stad, dichtbij zee. Daar kon zijn eerbiedwaardige vader in ballingschap uren van innerlijke vrijheid genieten, in de schaduw van oude moerbeibomen die hem aan de tuinen van het geroofde thuisland Perzïe herinnerden.

De heilige plek is in de laatste drie jaar gerestaureerd en gereconstrueerd. Het is volgens de secretaris-generaal van het Bahá’í-wereldcentrum op de nabije berg Karmel in Haifa, Albert Lincoln, een van de mooiste heilige plekken in het land van het Heilige land geworden. In de verscholen tuin uit het verleden waart de geest van de man die door God naar de mensheid werd gezonden om een nieuwe beschaving te realiseren en in gevangenschap en ballingschap werd gehouden door de verbonden machten Sjah en Sultan. 

De oude tuin lag op een eilandje tussen de armen van het riviertje Na’mayn die de raderen aandreef van ooit vijftien graanmolens – de “Moulins des Rois” van de kruisridders. Er werd eeuwenlang tarwe gemalen voor het garnizoen van de ridderorde en de havenstad. Verkenners van het leger van Napoléon Bonaparte meldden het bestaan ervan in een gebiedsverslag uit 1799, toen de Franse keizer naar Syrië optrok om de macht van het Osmanische Rijk in het Midden-Oosten te breken. Het plan mislukte door het verzet van troepen van de grootsultan en diens Britse militaire adviseurs.

Daarna lag er een sfeer van verval over het uitgebloeide land en het stervende Akka waar in voor-Bijbelse tijden de vloot van Kanaän had gelegen, met de koningsstad Meggido tussen de bergen van Galilea en Samaria. Pas met de komst van de balling uit Perzië, in 1868, waren het kustland en de Sharon weer gaan bloeien, zoals het Bijbelboek Jesaja (35) had aangekondigd.

Het tuinhuis van 1920 (l) en 2010 (r).

Aan die tijd herinnert nu weer de gerestaureerde tuin die er bij ligt als in de dagen van Bahá’u’lláh voor wie de plek een hemels paradijs was – “Ridván”, met riviertjes die over soortgelijke rivierkiezels kabbelden als die van nieuwe rivierbedden die uit Egypte moesten worden gehaald. 

Het oorspronkelijke landschap was later omgewoeld tot droogmakerij tegen het moeras en de muggen. Nu zijn de waterpartijen, molenmuren en de kleine tuin met het logeerhuisje van de Profeet minutieus hersteld, met bloemen, beken, de kletterende fontein en de blauw-witte, houten sieromheining van toen.

Het project is tot stand gekomen onder leiding van de, van huis uit, Perzische architect Khosrow Rezai uit Minneapolis, onder toezicht van Oudheidkundige Dienst van Israël, het land waarin het vervolg speelt op de Perzische geboorte van de toekomstreligie van de bahá’ís rond 1850.

Bijna driehonderd pelgrims uit Mongolië, Rwanda en El Salvador die de Terrassen op de Berg Karmel en de Tuinen rond het graf van Bahá’u’lláh in Bahji hadden bezocht, waren aanwezig bij de heropening van de paradijselijke plek “Ridvan” waarvan er “geen tweede bestaat in Israël”. De verscholen tuin representeert “betovering en eenmaligheid in tijd en ruimte”, melden de Israëlische archeologen.

Bronnen:
- http://www.iaa-conservation.org.il/Projects_Item_eng.asp?site_id=29&subject_id=6&id=54
- http://www.news.bahai.org/story/797