Waarom het regime van de Ayatollahs Gods zaak bestrijdt

God heeft zich afgekeerd van geweld onder mensen.

 

Wie het Bahá’í-geloof bestrijdt vermindert alvast het becijferbare aantal gelovigen in Iran. De volkenstrafrecht deskundige Kishan Manocha vecht tegen dit soort pogingen tot culturele genocide in het land waar de mensheid in de 19e eeuw met twee bij elkaar horende Godsopenbaringen werd geconfronteerd welke het regime meteen met alle macht de kop trachtte in te drukken – met 20.000 doden en talloze onderdrukten als gevolg. In die beide goddelijke openbaringen werd het einde van de Islam als beschavingsbrenger afgekondigd, met een nieuwe, voortvarende wetgeving, gericht op gerechtigheid en algehele vrede voor altijd. De mensheid heeft toen het stadium bereikt om die doelen ook te realiseren maar gaat vooralsnog door met onmenselijkheden uit een verleden tijd.

De vereiste precondities voor een nieuwe orde zijn geschapen. In onze wetenschappelijke en technologische wereld veranderen de feiten zo snel dat er een duivelse achterstand ontstaat tussen hoofd en hart. Dat wij naar een universele wereld van denken en doen optrekken mag in islamitische landen niemand denken noch zeggen. In de Islamitische Republiek is dit zelfs levensgevaarlijk en maakt mensen van goede wil tot “uitschot van de mensheid” terwijl ze eerder tot een nieuwe elite behoren.

Europa en een groeiend aantal landen op andere continenten wijzen Teheran terecht wegens voortdurende schending van internationaal overeengekomen rechten. Het eind november uitgebroken diplomatiek conflict met Teheran toont aan dat het geduld van de beschaafde wereld eindig is. De Iraanse mensenrechtenadvocate dr. Shirin Ebadi heeft vorige maand tijdens haar verblijf in politiek Den Haag ervoor gepleit haar volk te sparen maar zijn dictatoren financieel en maatschappelijk internationaal te isoleren.